fa فرونسیس و نسبت آن با حکمت نظری نزد ارسطو Phronesis and its Relationship with Theoretical Wisdom According to Aristotle در اخلاق نیکوماخوسی ارسطو نفس را به دو بخشِ بنیادین تقسیم می‌کند؛ شناسنده و حسابگر. فضیلت جزء اول حکمت نظری (سوفیا) و فضیلت جزء دوم حکمت عملی (فرونسیس) است. این تمایز مبتنی بر تمایز هستی‌شناختی میان صیرورت و ثبات است، زیرا موضوع حکمت عملی قلمرو امور متغیر و موضوع حکمت نظری امور سرمدی است. در این پژوهش اولاً نشان خواهم داد که عقل شهودی یا نوس عامل اتصال و اشتراک این دو قلمرو است؛ نوس مبادی نهایی را از دو طرف دریافت می‌کند، در چارچوب معرفت نظری، نوس کلی‌ترین مفاهیم سرمدی را می‌شناسد و در چارچوب حکمت عملی، فرد جزیی را دریافت می‌کند. همچنین استدلال خواهم کرد که حکمت عملی عامل تحقق‌بخشی به حکمت نظری است؛ فرونسیس ملکه دریافت برترین خیر، یعنی زندگی مطابق فضیلت سوفیا است. تفسیر نسبت فرونسیس و سوفیا به مثابه غایت-ضروری راهکاری برای برون‌رفت از دو تفسیر متقابل از اخلاق ارسطو (عقل‌گرایانه/شمول‌گرایانه از سعادت) است. In Nicomachean ethics, Aristotle divides the soul into two fundamental parts, the knowing part and the calculating part, the virtue of the first part is theoretical wisdom (Sophia) and the virtue of the second part is practical wisdom (Phronesis). This distinction is based on the ontological distinction between becoming and stability because the subject of practical wisdom is the realm of changeable affairs and the subject of theoretical wisdom is eternal affairs. In this research, we will first show that the intuitive intellect or Nous is the connecting factor of these two realms: Nous receives the ultimate principles from both sides, in the framework of theoretical knowledge, Nous knows the most general concepts of eternity and in the framework of Practical wisdom receives the partial individual. We will also argue that practical wisdom is the agent of realization of theoretical wisdom: Phronesis is the power of receiving the highest good, that is, the life according to the Sophia. The interpretation of the relationship between Phronesis and Sophia as a “necessary – end” suggests a way out of two conflicting interpretations of Aristotle’s ethics- the rationalist and holistic interpretation of happiness – which we will address. حکمت عملی؛ حکمت نظری؛ فضیلت؛ اخلاق ارسطو Practical Wisdom, Theoretical Wisdom Preferred, Aristotle's Ethics 59 72 http://jpt.modares.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-72920-1&slc_lang=fa&sid=6 H. Roshani Rad حامد روشنی‌‌راد 1003194753284600291286 1003194753284600291286 Yes Tehran University گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران