fa فرونسیس و خودآیینی اراده: مقایسۀ بنیان‌های اخلاقی در فلسفۀ ارسطو و کانت <span style=font-size:12pt><span style=direction:rtl><span style=unicode-bidi:embed><span style=line-height:115%><span aptos= style=font-family:><span lang=AR-SA style=font-size:14.0pt><span style=line-height:115%><span style=font-family:IRLotus>مفهوم «فرونسیس» در اخلاق نیکوماخوسی ارسطو، به‌مثابۀ عقل عملی، نقش پیونددهنده میان فضایل اخلاقی و عقلانی را ایفا می‌کند و خردی است ناظر بر داوری در موقعیت‌های جزئی و زیست انسانی. در مقابل، کانت در <i>نقد عقل عملی</i> با اصل خودآیینی اراده، عقل را سرچشمۀ قانون اخلاقی و بنیان خودبسندگی سوژه می‌داند. این مقاله با رویکردی تطبیقی، رابطۀ مفهومی میان فرونسیس ارسطویی و خودآیینی کانتی را تحلیل می‌کند و در پرتو خوانش هرمنوتیکی گادامر، به‌عنوان نظریه‌ای مکمل، امکان تفسیر تاریخی و موقعیتی عقل عملی را می‌سنجد. روش پژوهش کیفی و توصیفی ـ تحلیلی است و داده‌ها از مطالعۀ مستقیم آثار اصلی استخراج شده‌اند. یافته‌ها پژوهش نشان می‌دهند که عقل عملی در این سه افق، از خرد زیسته به قانون پیشینی و در نهایت به فهم تاریخیِ کنش اخلاقی گذر می‌کند و بدین‌سان پیوندی پویـا میان ارسطو، کانت و گادامر پدید می‌آورد.</span></span></span><span lang=AR-SA style=font-size:13.0pt><span style=line-height:115%><span style=font-family:B Lotus></span></span></span></span></span></span></span></span><br> <span style=font-size:12pt><span style=line-height:115%><span aptos= style=font-family:><span new= roman= style=font-family: times=>The concept of <i>phronesis</i> in Aristotle’s <i>Nicomachean Ethics</i>, as practical reason, functions as the connecting link between moral and intellectual virtues and represents wisdom oriented toward judgment in particular situations of human life. In contrast, Kant in the <i>Critique of Practical Reason</i>, through the principle of autonomy of the will, conceives reason as the source of moral law and the foundation of the subject’s self-sufficiency. This article, using a comparative approach, analyzes the conceptual relation between Aristotelian <i>phronesis</i> and Kantian autonomy, and, in light of Gadamer’s hermeneutical philosophy as a complementary theory, examines the possibility of a historical and situational interpretation of practical reason. The research method is qualitative and descriptive–analytical, based on direct study of the primary texts. It concludes that practical reason, across these three frameworks, evolves from lived wisdom to transcendental law and finally to historical understanding, establishing a dynamic link among Aristotle, Kant, and Gadamer.</span></span></span></span><br> ,فرونسیس؛ خودآیینی اراده؛ عقل عملی؛ فلسفۀ اخلاق؛ ارسطو؛ کانت؛ گادامر. ,Phronesis,Autonomy of the Will,Practical Reason,Moral Philosophy,Aristotle,Kant,Gadamer. 1001 1023 http://jpt.modares.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-65829-2&slc_lang=fa&sid=6 Mohsen Sarebannejad محسن ساربان نژاد 1003194753284600372710 1003194753284600372710 Yes