fa پوچی زندگی و خودکشی <div style=text-align: justify;><span style=font-size:12px;><span style=font-family:IRANsharp;>این مقاله درصدد طرح مدعایی برخلاف تلقی رایج درباب نسبت پوچی زندگی و خودکشی است. در تلقی رایج، گفته می‌شود که «شخص خودکشی می‌کند، اگر و تنها اگر زندگی‌اش پوچ شده باشد.» به دو نحو می‌توان علیه این گزاره اقامه دعوا کرد: به‌نحو پیشینی و به‌نحو پسینی. در مورد اول، به‌منظور تحلیل این گزاره لازم است تلقی صحیحی درباب مفاهیم «پوچی زندگی» و «خودکشی» به‌دست دهیم. پس از روشن‌سازی مولفه‌های اصلی گزاره، درباب نسبت مفهومی میان آن دو سخن خواهیم گفت. در مسیر دوم می‌توان به دو گونه مصداق برای ابطال این گزاره توسل جست: اولاً، با نشان‌دادن خودکشی‌های افرادی که زندگی بامعنا دارند و ثانیاً، با تمرکز روی زندگی‌های پوچی که منجر به خودکشی نشده‌اند. پس از ابطال پیشینی و پسینی گزاره فوق، می‌توان به‌دنبال نسبت‌های جدیدی درباب پوچی زندگی و خودکشی رفت. هدف از جستجو برای یافتن نسبت‌های بدیل، ابتدا دقت در موضعی است که امروزه درباب مرگ وجود دارد و در ادامه، تلاش به‌منظور توجیه زندگی برخلاف تلقی‌های رایج از معناداری زندگی است. در این مقاله صرفاً با استناد به اندیشه‌های متفکران غربی-مسیحی به تناقض درونی ادعای فوق خواهیم پرداخت و نشان خواهیم داد که خودکشی برخلاف تلقی اول آن گونه که گمان می‌رود، لزوماً متکی به تحلیلی عمیق از زندگی نیست.</span></span></div> <div style=text-align: justify;>This article raises a claim different from the common attitude toward the relationship between the absurdity of life and suicide. In the common attitude, one believes that one commits suicide if and only if his life becomes absurd. This can be objected to in two ways: a priori and posterior. In the first path, to analyze this proposition, we should obtain a proper notion about the concepts of absurdity of life and suicide. After this clarification, we can reflect on the relation between these two concepts. In the second path, we should find two kinds of cases: (1) mentioning suicides that are committed by ones with meaningful lives, (2) considering some absurd lives which did not end up committing suicide. Thus, rejecting the aforementioned proposition a priori and posterior, we can mention new relations between life's absurdity and suicide. This article aims to first scrutinize accounts around death and second justifying lives worth living different from common attitudes around the meaningfulness of lives. In this article, we will only evaluate this contradiction by referring to western-christen thinkers, and we will show that unlike the common attitudes, suicide is not necessarily based on deep thoughts about life.</div> خودکشی, پوچی زندگی, معنای زندگی, مرگ, معنای شخصی, معنای عینی 19 33 http://jpt.modares.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-56996-1&slc_lang=fa&sid=6 M.M. Fallah محمدمهدی فلاح m_fallah@atu.ac.ir 1003194753284600212799 1003194753284600212799 Yes PhD candidate, Department of Philosophy, Faculty of Persian Literature and Foreign Languages, Allameh Tabataba'i University گروه فلسفه، دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران